Contents
In the story he told, he said the people had forgotten and could not come to peace and agreement because they had no clarity to see the future. He said that people had lost their clarity because of the blinding tears of grief at the loss from all that had happened. That pain caused tears that blinded them from seeing. And he said that people had lost their ability to listen because of
the grief felt at the pain from what had happened. He said people had lost their voices from the grief and pain, so they could not come to agreement. Their abilities to see, to listen, and to speak are
the foundations of how to communicate and thereby find a future together. He said the people needed to take the stricken ones by the hand and helped them to raise their eyes to creation and
find the purest cloud to wipe away the tears, for vision to be restored. Then they should look to creation again and find the softest feather for opening the ears so they could hear the wind, the birds, and all the things that make sound in the world. Then they should reach to creation still again and find the purest water to wash away
the lump in the throat so they could speak again. To see, to listen, and to speak clearly are the essentials that brought agreement to his people 1000 years ago, and now we need this again.
Dahr Jamail & Stan Rushworth about Mohawk leader Jake Swamp-Tekaronianeken, We Are the Middle of Forever, 2022
Welcome
Inspired by the more than 400-year-old relationship between the Dutch and the Haudenosaunee, we invite you to consider possibilities of peacemaking – a counter-narrative in times of polarization, crisis, and war. What does it mean to be in relationship? What does it mean to be siblings? What does it mean to be human with responsibility toward each other? We come from vastly different worlds, yet we are connected by a colonial history. Beyond the trauma of that history, we are making an active attempt to map an embodied path toward a shared future.
Once upon a time
Four hundred years ago, Dutch traders sailed to Turtle Island (now called North America) and met the Haudenosaunee in their homelands by the Hudson River. After a process of vigilant consideration, an accommodating, respectful relationship of coexistence was formed. The Haudenosaunee welcomed the uninvited visitors and made ‘room in their house’ - an act of hospitality grounded in the understanding that the newcomers had arrived for a reason. Their agreement to live peacefully alongside each other was woven into the Two Row Wampum. A treaty grounded in the mutual commitment to peace, friendship, and respect - forever.
What followed, however, broke this balance. After sixty years the Dutch left, and the colonial expansion of other European nations brought an unprecedented violence. The Indigenous Peoples were systematically driven from their lands as the colonizers attempted to erase all Indigenous life and cultural expression—politics that are continuing still today. The Two Row continues to be upheld by the Haudenosaunee, and the United States and Canada are governments represented by the parallel purple line. Yet, they have regularly broken those original agreements.
Arriving to us from the past, the Two Row Wampum remains and serves as a counterproposal: not a memory of lost harmony, but a reminder of how all humans can flourish alongside each other on Mother Earth, in a shared future.
TWO ROW WAMPUM
Om hun geschiedenis, cultuur en werkwijzen te bewaren, vertrouwen de Haudenosaunee voornamelijk op mondelinge overlevering. Belangrijke gebeurtenissen en verdragen worden daarnaast vastgelegd in de vorm van gordels van quahog, kralen van harde schelpen, als geheugensteun. De Two Row Wampum, een witte band met twee parallelle paarse banen, verbeeldt de afspraak om samen de rivier van het leven te bevaren, in vrede en vriendschap, voor altijd — zolang het gras groen is, zolang de zon opkomt in het oosten en ondergaat in het westen, en zolang het water naar beneden stroomt — zonder inbreuk te maken op elkaars cultuur, taal, levenswijze of kosmolo- gie. Eén paarse baan staat voor de Haudenosaunee in hun kano, de andere voor de Nederlanders – of andere kolonisatoren - in hun schepen. In de grondwet van de Verenigde Staten hebben deze verdragen de status van het hoogste recht van het land. Toch is er slechts één land dat het Two Row Wampum-verdrag met de Haudenosaunee nooit heeft geschonden: Nederland. Om die reden worden de Nederlanders nog altijd als familie beschouwd. Deze overeenkomst is nog steeds van kracht en heeft blijvende waarde als levend erfgoed.
HAUDENOSAUNEE
De Haudenosaunee Confederatie is een bond van zes inheemse volkeren in het noordoosten van Noord-Amerika, die al honderden jaren verbonden zijn door wetten, tradities en culturele waarden. Haudenosaunee betekent “People of the Longhouse”, een verwijzing naar de smalle, lange huizen waarin de gemeenschappen traditioneel samenleefden. De naties zijn: Mohawk (Kanien’kehá:ka) - Hoeders van de oostelijke deur; Seneca (Onöndowa’ga:) - Hoeders van de westelijke deur; Onondaga (Onöñda’gega’) - Hoeders van het centrale vuur; Oneida (Onyota’a:ka) - Volk van de staande steen; Cayuga (Gayogo̱̱hó:nǫ’) - Volk van het grote moeras; en Tuscarora (Skarù:rę’) - Volk van het hemd, bekend als de Jongere Broers, die zich in de eerste helft van de 18e eeuw bij de confederatie aansloten. Tot op de dag van vandaag blijven de Haudenosaunee hun soevereiniteit uitdra- gen, hun verdragsrechten uitoefenen en erkenning eisen voor de genocide die tegen hun volk is gepleegd. Tegelijkertijd worden zij nog altijd uitgesloten van volwaardige deelname aan het internationale politieke discours en blijven zij grotendeels afwezig in het ge- schiedenisonderwijs in de Verenigde Staten - ondanks hun internationale en nationale invloed op de ontwik- keling van de democratie en het vrouwenkiesrecht.
We are still here
A phrase that can be heard repeated often by the Haudenosaunee is: we are still here. THE HAUDENOSAUNEE AND THEIR CULTURE survived. Today they live across their original territories, and in small reserves, holding on to their own citizenship, with distinct languages, and traditions. What was forced into silence has not disappeared. Ceremonies are practiced again. Knowledge from the past is remembered and passed on to the younger generations. Even though the history of violence persists in the present—so does a way of life grounded in the practice of care: for each other, for the land, and for all living beings. What is offered through this practice is not a simple solution, but a perspective on how to live in resonance with the living world, based on the GREAT LAW OF PEACE, and particularly the THANKSGIVING ADDRESS. At a time marked by the climate crisis, by the collapse of democracy, by wars, and a deepening division between all, the question arises: What, has been forgotten? And what remains available to us now so that we can polish the silver chain of friendship for a tomorrow that looks after all future generations yet to be born?
DE HAUDENOSAUNEE CULTUUR
De Haudenosaunee leven in matrilineaire samen- levingen, met een sterke nadruk op balans tussen de genders: de Clanmoeders spelen een belangrijke rol in alle besluitvorming van de gemeenschap en kiezen de Chiefs; de Chiefs dienen hun volk met wijsheid en verantwoordelijkheid, niet met macht, en de Faithkeepers waken over ceremonies en tradities. Voor de Haudenosaunee is de hele levende wereld familie. Iedereen draagt bij aan de gemeenschap met hun eigen vaardigheden. Naast ruimte voor alle gen- ders brengen de Haudenosaunee de rol van de man in verband met de zon, zij omschrijven de mannelijke verantwoordelijkheden als: het geven van warmte, continuïteit en steun, en het bevorderen van groei. Dit biedt een, urgent noodzakelijk, positief beeld van de rol van de man binnen een gemeenschap, een beeld dat niet gaat om dominantie, maar om zorg. Van jongs af aan wordt iedereen geleerd te handelen vanuit de Good Mind, vreugdevol, met zachtheid, in verbondenheid met zeven generaties in de toekomst en zeven generaties in het verleden. Dit zijn waarden die dringend nodig zijn in de wereld van vandaag, waarin individualisering en polarisatie het diep men- selijke besef van samenwerking overschaduwen.
GREAT LAW OF PEACE
Ongeveer duizend jaar geleden, na vele jaren van gewelddadige oorlogen, begroeven de strijdende naties in het noordoosten van Turtle Island hun wapens onder de wortels van een witte den. De Grote Vredestichter maakte een einde aan hun cycli van oorlog. Hij stichtte de Haudenosaunee Confederatie via een verfijnd systeem van op consensus gebaseerde, democratische, federale besluitvorming, geworteld in balans en collectieve verantwoordelijkheid. Samen met Hiawatha verenigde hij de Mohawk-, Oneida-, Onondaga-, Cayuga- en Seneca-naties en transfor- meerde hij de gevreesde oorlogsleider Tadodaho tot een centrale figuur binnen de nieuwe orde - een sym- bool van het idee dat vrede actief tot stand komt door vergeving en helder, weloverwogen denken. De Haudenosaunee Confederatie geldt vandaag als een van de eerste duurzame modellen van participatief bestuur en federalisme. Ze wordt vaak genoemd als invloed op het moderne democratische denken, met name in Noord-Amerika, doordat zij laat zien dat politieke eenheid en vrede op grote schaal niet hoeft voort te komen uit overheersing, maar uit onderhan- delde onderlinge afhankelijkheid.
ENCOUNTER IN AMSTERDAM
The team of NICOLE BEUTLER Projects first met NEAL POWLESS at their studio in Amsterdam and he began this meeting with the THANKSGIVING ADDRESS. He took ample time offering gratitude to all elements and forces in the living world, and to the moment of being together.
Something shifted.
Neal shared all-encompassing vision of the world, coherent, clear, and simple. Through his stories, a different perspective on life appeared: one grounded in community, care, and kindness. Not as an idea, but as a practice. The Haudenosaunee believe that ALL humans received ORIGINAL INSTRUCTIONS on how to live here on earth and how to be human - yet this deep knowledge has largely disappeared from the European frames of reference. Intuitively understanding that their cosmology could point the way towards an alternative for the future, the desire grew to dive deeper and learn more.
NICOLE BEUTLER
is gelauwerd choreograaf en theatermaker met een achtergrond in beeldende kunst en Duitse letterkunde. Haar geëngageerde werk combineert dans, theater, muziek en beeldende kunst tot een Gesamt- kunstwerk. Zij staat bekend om haar onderzoekende blik en het voortdurend verleggen van de grenzen van dans. Sinds 2009 leidt ze haar gezelschap Nicole Beutler Projects.
NEAL POWLESS
Onondaga Eel Clan, woont in zijn voorouderlijke thuisland. Hij is ombudsman aan Syracuse University en voormalig professioneel lacrosse-atleet, verhalen- verteller en spreker. Daarnaast is hij medeoprichter van Indigenous Concept Consulting, een organisatie die inheemse waarden deelt met de wereld. Neal Powless nodigde Nicole Beutler Projects uit naar zijn thuisland.
THANKSGIVING ADDRESS
Een essentieel onderdeel van de Haudenosaunee-tra- ditie, ook wel bekend als ‘de woorden die aan alles voorafgaan’, is de Thanksgiving Address. Deze wordt uitgesproken in Haudenosaunee-talen, zowel in het dagelijks leven als voorafgaand en aan het einde van elke belangrijke bijeenkomst, ceremonie en raadsvergadering, bij de start van de schooldag en als dagelijks ochtendgebed bij zonsopgang. Deze praktijk van dankzegging en het uiten van waardering voor alle elementen van de levende wereld en voor Moeder Aarde en al haar bewoners, wordt gebruikt om de geesten te verenigen. Het leert ons om alles met elkaar te verbinden, alle mensen als familie te omarmen en het benadrukt wederzijds respect, vrijgevigheid en liefde. Hierdoor wordt het belang van natuurbehoud duidelijk, evenals de verantwoordelijk- heid om te begrijpen dat wat één deel van het web van het leven treft, gevolgen heeft voor het geheel.
ORIGINAL INSTRUCTIONS
De Haudenosaunee geloven dat alle mensen oor- spronkelijke instructies hebben meegekregen over hoe hier op aarde te leven en hoe mens te zijn, sommige mensen lijken deze lessen echter te zijn vergeten. De Haudenosaunee leven er nog altijd naar.
| Neem alleen wat je gegeven wordt.
| Wees dankbaar voor wat je ontvangt.
| Neem nooit meer dan je nodig hebt.
| Neem nooit het eerste of het laatste van iets, zodat er altijd iets overblijft voor degenen die na jou komen.
JOURNEY TO SYRACUSE
Neal Powless invited the team of Nicole Beutler Projects to
spend time with the Haudenosaunee community in their homelands. Arriving as guests, they were aware that for most Indigenous people, they brought along the history of white colonization.
They were generously received by Elders, Chiefs, and Faith Keepers. With the EDGE OF THE WOODS ceremony, a traditional dinner, and a sweat lodge they were welcome to the Mohawk territory; once through the Western Door, the Oneida’s cleansed them off and welcomed them to their lands; the Cayuga also welcomed them to their lands, as did the Onondaga; they
learned that the nations were celebrating the return of their brothers and sisters. They also learned of the essences of LACROSSE and its significance for the Haudenosaunee. More than a game, it is medicine for the soul, a player’s gifts can be displayed, and players learn of the importance of teamwork over self-gratification.
An alternative for being in the world became tangible - grounded in reciprocity, gentleness, and equity. The crucial question was: how to continue this encounter without repeating the very pat- terns they seek to challenge?
In conversation with MICHELLE SCHENANDOAH an answer emerged: not extraction, but co-creation. So their agreement was sealed. It was no longer about translating knowledge, but about working together—together in difference, in search of a shared future.
This marked the beginning of ROOM IN OUR HOUSE.
EDGE OF THE WOODS
Deze Haudenosaunee-welkomsceremonie is bedoeld om bezoekers te begroeten, vaak aan de rand van het bos, en hen veilig de gemeenschap binnen te leiden. Het is een reinigings ritueel dat de geest, oren en stem van de reizigers zuivert - als een symbolisch weg- wissen van de lasten en tranen van hun reis - zodat zij met een heldere en vredige geest kunnen binnen- komen en communiceren. Het is een belangrijk moment om vrede te bevorderen en vreemden tot vrienden te maken.
LACROSSE
De zeer fysieke teamsport wordt gespeeld met een stick met een netje en een harde bal. Het is de oudste teamsport van Noord-Amerika. De oorsprong ligt bij de Haudenosaunee ‘sinds het begin der tijden’, en volgens overlevering kwam het spel samen met Sky Woman naar deze wereld. In de traditionele vorm konden teams bestaan uit tien tot wel duizend mannen, op speelvelden die zich over meerdere kilometers uitstrekten. Wedstrijden duurden soms van zonsopgang tot zonsondergang, twee tot drie dagen achter elkaar, en werden gespeeld als onderdeel van rituelen, als vorm van genezing en als alternatief voor oorlog.
MICHELLE SCHENANDOAH
hoortbij de Wol fClan van de Oneida Nation, zij is inspirerend spreker, medeoprichter van Indigenous Concept Consulting en oprichter van Rematriation. Haar organisatie zet zich in voor het versterken van de stemmen van inheemse vrouwen, evenals voor het zichtbaar maken van inheemse kennis en geschiedenis. De kernfilosofie van Rematriation luidt: het heilige terugbrengen naar de moeder. Michelle is co-regisseur van deze productie.
ITHACA AND SYRACUSE
WORKING TOGETHER
A team of artists, musicians, and cultural advisors from two worlds came together in Cayuga land, followed by a longer time shared in the land of the Onondaga. Celebrating their different backgrounds and practices, guided by a shared commitment: to learn from each other in curiosity - without erasing differences.
The process unfolded by sharing stories, dances, and music, and by time spent in nature. Listening, experiencing, and two-way-learning became main practices – challenging all senses, shaping a common space: talking about hesitations and fears of this encounter, holding space for all questions and sensitivities of trauma and guilt, and slowly developing trust. The life affirming and joyful, all-encompassing vision of the world that the Haudenosaunee live by created a gentle bedding for this process.
What began with caution gradually unfolded into a shared engagement in this project—and in the possibility it carries. The awareness of the past liaison inscribed in the 400-year-old relationship through the TWO ROW WAMPUM became a guideline in all considerations.
HAUDENOSAUNEE CREATION STORY
Sky Woman falls from Sky-World into a dark water-covered world, pregnant with the seeds of life. A flock of geese catches her, preventing Sky Woman from falling into the endless sea. They place her on the back of a giant turtle. She asks the water animals to retrieve earth from the bottom of the sea. After several attempts, a muskrat succeeds in bringing up a handful of mud. Sky Woman spreads this mud on the turtle’s back, which through dancing and singing gradually grows and expands to become the land known as Turtle Island (North America). Sky Woman gives birth to a daughter, who later dies while giving birth to twins. Her grave becomes the source of abundance: from her body grow the Three Sisters: corn, beans, and squash. From her heart sacred tobacco grows, from her fingers and feet grow strawberries and other plants that sustain all life. The twins are Teharonghyawago (the Right-Handed Twin, who dwells in the sky) and Tawiskaron (the Left-Handed Twin, who dwells in the darkness). Their constant rivalry, and what they create on Mother Earth, represent the dualities and balance in the world.
POEMS BY TY DEFOE
I remember
before their footsteps,
before the bark canoes
and the hulls of Dutch ships.
I moved between roots and clouds,
carrying stories not yet spoken aloud.
Then they came—
first the ones who called the animals relatives,
who listened to the wind and fed the fire with care. They placed their vessels gently on my back,
as if they knew I had memory.
Then came the others—
with metal, cloth, and eyes that measured.They didn’t ask, not even with their words.
I watched them both.
I held them both.
They did not blend,
and I did not ask them to.
Two vessels.
Side by side.
Not one trailing.
Not one crossing.
Their agreement flowed with my current:
travel together, never interfere.
They call it the Two Row.
Now, you come to me with questions.
Can we walk together still?
I answer the only way I know how—
by holding each of you as you are.
By reminding you, I am still here.
And so is the promise.
Clouds drift slowly across the sky—
never in a hurry.
Their movement carries stories,
shadows and breath of ancestors
gathered in mist.
They know the silver chain—
an intention of balance between all who hold it. We gather now to polish the silver chain
—through Moon, Sun, and Rainbow.
We tend to the sacredness between us
anchored in respect.
Grandmother Moon,
her changing face reflects
the precious cycles of women,
ushering life through their vessels.
She is a keeper of tides and time,
a conduit between earth and sky.
Elder Brother Sun,
leader of men,
teacher of consistency,
silver links shining in his path.
He brings nourishment for seeds to root,
tends warmth for families to thrive,
offers light so the community may rise.
Rainbow,
light of the in-between—
they move across the sky like prisms of becoming. Where light meets water,
glistening into story, fluidity—
and for a moment we experience
Awe.
This silver chain does not rust, but it will tarnish if neglected.
It does not break, unless denied.
Clean it with speech.
Polish it with your presence.
Love it with soul,
for your great-great-grandchildren.
We are fastened together:
stone to root,
person to person,
all living beings—
the finned, the two-legged, the four-legged,
the rooted, the branched, the winged,
and the wind.
Hold your place.
Speak your truth.
Tend to your relations.
Let the chain shine silver
for seven generations to come.
Everyone lives—
along the roots of peace
beneath our steps, stretching vast,
in every direction.
Weapons are being laid to rest,
buried after generations of war,
and from our soil a new kind of governance arises—
inspiring constitutions and people everywhere, fueling collective visions,
sparking a new era of peace.
It is a language of trees—
spoken in rafters and branches,
fluent in scent and color,
where relationships are our medicine.
Lands are not owned, they’re nurtured—
as one nurtures kin: with care, with reverence.
A relation, a connectedness, like mother and child.
With the concept of a Good Mind—
like a clear, still,
unpolluted lake,
reflecting all in balance.
Begin with the seeds—
like the strawberries,
tiny as breath, offered.
Bright on the surface,
teaching abundance without greed.
Heart-shaped, low to the ground,
they show us how to give—freely,
and only take what is needed.
From this we sing—
to return to the roots of peace
still humming beneath us.
we dance—
to remember,
to serve what is yet to come,
with gratitude.
The heartbeat of Mother Earth,
a rhythm—
persistent, relational,
a pulse we share.
To share is to have abundance.
It is to braid:
words with water,
land with memory,
the Haudenosaunee Good Mind
with the open sky of Dutch clouds.
Let us remember how to hold space—
to listen, to speak only after listening,
with compassion.
Let us listen,
let the words fall upon us
before we speak,
like a river’s curve around the stone.
It is your weight welcomed into my canoe,
because you asked, and I consented.
Let us forgive.
Stories ripple.
We carry them on.
Around circles we build language, cosmology—
where the center holds invitation.
So come to the center.
Bring what you are ready to place down:
your seeds,
your snow,
your sorrow.
Let us make something of it—
something that nourishes,
something that lives,
because we do not keep it to ourselves.
Wampum— purple and white
woven in laughter,
woven in wisdom,
weaving nations and nature.
Wampum— purple and white
woven in stories,
weaving threads of history,
weaving past, present, and future—
four hundred years, an unbroken treaty.
Wampum— purple and white
woven in memory,
woven in promise,
weaving sea and land.
(peace, friendship, forever)
Wampum— purple and white
democracy: a fire tended by many hands,
it listens more than it speaks,
and survives when we remember each other.
Wampum— purple and white
equity begins where understanding deepens,
peace is not the absence of conflict,
but the presence of respect.
Wampum— purple and white
reminding us—what is shared,
what is sacred,
what remains.
The path is forward.
Peace. Peace. Peace.
skʌna\’kó: Vrede. Peace.
TY DEFOE
is een interdisciplinaire kunstenaar en schrijver. Hij woont in New York, maar groeide op in Wisconsin in de Ojibwe- en Oneida - gemeenschappen. Zijn prak- tijk bevindt zich op het snijvlak van kunst, klimaatrechtvaardigheid en cultureel activisme. Voor ROOM IN OUR HOUSE schreef hij deze gedichten en werkte hij aan de muziek.
GOING FORWARD TOGETHER
At the centre of ROOM IN OUR HOUSE is an encounter
— between performers from different worlds,
carrying different histories,
meeting in the present.
They do not begin from sameness,
but from difference.
Through movement, voice, and presence,
they attempt to listen, to respond only after listening.
Their body becomes the starting point:
a place where histories are carried,
and where futures might begin.
This is an attempt—
to POLISH A RELATIONSHIP
to hold space,
and to keep asking what it could mean
to move forward together as humans
in kinship, as relatives.
THE SILVER CHAIN (RELATIE TE OMLIJSTEN)
Tussende Haudenosaunee, de Nederlanders - en later de Engelsen - werd het concept van de Silver Chain vastgesteld als leidraad voor een vreedzame relatie. Deze relatie is niet gebaseerd op hiërarchie, maar op het Haudenosaunee-principe van ‘evenwicht’ in een onderling afhankelijke wereld: wie de Ene pijn doet of benadeelt, zich schuldig maakt aan het verwonden van de Andere. Zo werd het concept van een coöpe- ratief, wederzijds pact gecreëerd, die impliceert dat beide partijen zich actief inzetten voor het handhaven van deze vreedzame relatie. De Silver Chain vertegenwoordigt de Haudenosaunee-kennis dat verschillende samenlevingen met elkaar verbonden kunnen zijn terwijl ze toch hun identiteit behouden. Een “Silver Chain” is een sterke keten. Ze kan niet roesten en kan niet worden verbroken, maar zilver moet wel gepolijst worden om zijn glans te behouden.
ARTICULATING THE CHANGE
The work of Robin Wall Kimmerer articulates a way of knowing that moves beyond scientific analysis alone— in her writing she proposes a way of knowing grounded in relationship, reciprocity, and a sense of responsibility; proposing that knowledge needs to be practiced in communion with the world, by actively engaging, with the body, the imagination and all of our senses.
To be in an embodied relation with the earth.
To remember the membership with the earth.
To recognize being part of it.
To remember the responsibilities to the land you’re on.
To become indigenous to the land you’re on.
(Nicole Beutler and the team had the pleasure of a long and in- valuable conversation with the author, after which she allowed them to quote her in this booklet.)
ROBIN WALL KIMMERER
is moeder, wetenschapper, gelauwerd hoog leraar en lid van de Citizen Potawatomi Nation. Zij is de auteur van de invloedrijke boeken Braiding Sweetgrass: Indigenous Wisdom, Scientific Knowledge and the Teachings of Plants, The Serviceberry: Abundance and Reciprocity in the Natural World, en Gathering Moss: A Natural and Cultural History of Mosses. Zij woont in Syracuse, New York, waar zij SUNY Distinguished Teaching Professor in Environmental Biology is, en oprichter en directeur van het Center for Native Peoples and the Environment.
ROB POLMANN
is een multidisciplinaire danskunstenaar en psychoana- lytisch coach, gevestigd in Amsterdam. Zijn werk richt zich op het snijvlak van kunst en gezondheidszorg. Sinds 2018 danst Rob regelmatig in Nicole’s voorstellingen.
MONTANA SUMMERS
is danser en opkomend choreograaf, afkomstig van de Oneida Nation van de Thames. Sinds 2015 voert Montana choreografieën uit van o.a. Santee Smith, artistiek directeur van Kaha:wi Dance Theatre.
MONTANA ADAMS
is een theaterkunstenaar met ervaring als toneelschrijver, acteur, dramaturg, producent en regisseur. Haar werk richt zich op de verhalen die haar gemeenschap hebben gevormd en onderzoekt hoe gemeen- schappen met elkaar omgaan.
GARY SHEPHERD
is componist en geluidskunstenaar met wortels in de ritme gedreven underground dance scene. Bekend om zijn releases als ‘Streamer’, componeert hij voor hedendaags theater en dans, waarbij hij meeslepende supersonische geluidsland- schappen creëert. Als huiscomponist van Ni- cole Beutler Projects componeerde hij de elektronische muziek voor deze ontmoeting, in samenwerking met Ty Defoe.
TISHA THOMPSON
is een inheemse modeontwer- per, bekend om haar innovaties en haar diepe respect voor cultureel erfgoed. Haar ontwerpen combineren eigentijdse elementen met traditionele invloeden. Tisha zet zich in voor duurzame en inclusieve mode en ge- bruikt haar platform om diverse stemmen een podium te geven en ethische werkwijzen te ondersteunen. Zij ontwierp bijzondere stukken voor Montana Summers en Montana Adams.
JESSICA HELBACH
is kostuumontwerper, artdirector en curator. Ze werkt voor vele internationale theater- en dans gezelschappen. Sinds 2004 is Jessica de vaste kostuumontwerper van Nicole.
EPILOGUE NICOLE BEUTLER
The stories, worldview, and cosmology of the Haudenosaunee survived despite coming close to extinction. For a long time, the European newcomers failed to recognize their knowledge, customs, and wisdom. It is time to listen and learn from the knowledge of those who were there before. It is time to make ROOM IN OUR HOUSE for their view on the world, while searching the path toward a common horizon for all humans and non-humans with the Earth. We still have a long way to go before colonial and ecological wounds are healed, and imagining the path towards world making is urgent in the midst of this storm.
Firstly, I want to express my heartfelt thanks to Neal for opening the door for this to happen. My infinite thanks goes also to Michelle for becoming a sister along the way; thanks to the all-inspiring Diane, Montana, Ty, Montana, Adah and everybody in Syracuse - for the trust in this journey that Rob, Gary, Justa, Maria, Nikki and myself undertook. Thank you, Joann from Syracuse Stage and thank you team of Rematriation for trusting our peaceful intention on Turtle Island. Thank you to the Chiefs, Clan Mothers and Faith Keepers for welcoming us on Mohawk, Oneida, Onondaga and Cayuga territories. Thank you, Leslie, for our time at the Treman Center. Thank you, Igor, Jessica, Tim, Bram, Durante, Raïssa, Lieke, Pauline, Maurits, Martin for joining forces with us for the realization of this project in the Netherlands. Thank you, team of Via Rudolphi for finding partners and programmers in the Netherlands. Thank you, Sarah and Suzy for your efforts in international relations and thank you to everyone I might forget to mention. Lastly, thank you to the universe that allowed us to go on this journey together.
CREDITS
CONCEPT & DIRECTION
Michelle Schenandoah (Oneida), Nicole Beutler (NL/DE)
CHOREOGRAPHY
Nicole Beutler in collaboration with the performers
DANCERS
Montana Summers (Oneida), Rob Polmann (NL/DE)
STORYTELLER
Montana Adams (Mohawk)
TEXT
Ty Defoe (Oneida/Anishinaabe), Michelle Schenandoah and the performers
MUSIC
Gary Shepherd (NL/VK | electronic composition), Ty Defoe (drum, percussion, flute), Adah Schenandoah (Oneida | voice, drum, percussion)
DRAMATURGY
Justa ter Haar (NL), Igor Dobričić (SRB)
COSTUMES
Tisha Thompson (Mohawk), Jessica Helbach (NL)
SCENOGRAPHY
Jessica Helbach (NL), Tim Vermeulen (NL)
SOUND DESIGN
Maurits Thiel (NL)
LIGHT DESIGN
Tim Vermeulen (NL)
ASSISTANT DIRECTOR
Sebastián Paladines Cedeño (ES)
CULTURAL ADVICE
Neal Powless (Onondaga), Diane Schenandoah (Oneida)
PRODUCTION
Nikki Kracht (NL)
HEAD OF TECHNIQUE
Durante van Kuijk (NL), Tim Vermeulen (NL)
TECHNIQUE TOUR
Martin Kaffarnik (NL), Bram van Gameren (NL)
PR & MARKETING
Pauline van Kordelaar (NL), Lieke Scholten (NL)
BUSINESS MANAGEMENT
Maria Heidemann (DE/NL)
PRODUCED BY
Nicole Beutler Projects (NL) in coproduction with Rematriation (Haudenosaunee)
SUPPORT USA
Syracuse Stage, The Treman Center
SUPPORT NL
FPK, AFK, Fonds 21, Ammodo Art, Netherland-America Foundation
BOOKINGS NL
Via Rudolphi
With many thanks to
Joann Yarrow (Syracuse Stage), Jim O’Connor (Syracuse University), Salt Space, Andy Robinson (PR Productions TV), Leslie Carrere (Treman Center)
BOOKLET
TEXTS
Nicole Beutler, Igor Dobričić
EDITING
Justa ter Haar, Pauline van Kordelaar
CAMPAIGN PHOTO
Kwadwo Amfo Desig
DESIGN & ART DIRECTION
Studio Colorado
TALKSHOW
BOOKS TO READ
+ The DAWN OF EVERYTHING A New History Of Humanity by David Graeber & David Wengrow (2021)
+ American Indigenous Democracy: A Call for Interdependence edited by Jose Barriero (2026)
+ We Are The Middle Of Forever Indigenous Voices from Turtle Island on the Changing Earth by Dahr Jamail & Stan Rushworth (2022)
+ The Iroquois and Their Neighbors - Who Are These People Anyway? By Chief Irving Powless (2016)
+ Braiding Sweetgrass; Indigenous Wisdom, Scientific Knowledge and the Teachings of Plants by Robin Wall Kimmerer (2013)
+ Decolonial Ecology by Malcom Ferdinand (2022)
+ Not too Late by Rebecca Solnit & Thelma Young Lutunatabua (2023)
+ Staying With The Trouble by Donna J. Haraway (2016) + Quantum Listening by Pauline Oliveros (2024)
+ Is a River Alive? By Robert Macfarlane (2025)
+ Veerkracht, indianen van nu over de wereld van morgen door Serv Wiemers (2023)
+ Connectedness: an incomplete encyclopedia of the Anthropocene by Marianne Krogh (2020)
+ The Four Agreements by Don Miguel Ruiz (1997)
+ My Grandmother’s Hands/ Resmaa Menakem (2021)
PODCAST
